* BİR RUHSUZ BEDENE *
Ufku kızıllara bürümüş güneş, batıyor bi daha doğmıyacak
Kızıl ufuktan kopup gelen dalgalar, sanki birşeylerden korkuyorlar
Koşuyorlar kıyıya, ellerime sarılıyorlar kurtar bizi diye
Oysa bilmiyorlar ben, ben daha korkak yapayalnız biriyim.

Ardından bir sessizlik kaplıyor her yanı, evrende yaşam duruyor
Martılar bile bağırmıyorlar artık, sonsuza dek susuyorlar
Sadece kızıl kayalıklardan gelen rüzgarın sesi, o bile bir fısıltı
Oysa benim hiç çıkmıyor sesim, artık ben konuşamıyan biriyim.

Sonsuzlar ufuk bomboş artık, heryer sessiz ve korkunç bir karanlık
Bu karanlıkları yırtıp çıkan bir çığlık, ardından acı bir feryat
Kalbimin sonsuz derinliğinden çıkıp gelen, ruhumu alıp giden bir feryat
Oysa ruhsuz bedenim şimdi dalgalarda, artık ben yaşamayan biriyim.

Herşey bitti artık, sanki ne önemi var güneş yeniden doğsa
Martılar uçuşsa kıyılarda, şarkılar söyleyerek sahillere
Kumsalda kucaklaşsalar bile kumlar-rüzgar ve ılık dalgalar
Oysa boşa bunlar artık, dalgalarda parçalanıp kaybolmuş BİR RUHSUZ BEDENE..!